We vertrekken om 5:00. De reis gaat via Kortrijk, Gent, Antwerpen, Genk, Heerlen, Aachen, Köln, Frankfurt, Würzburg, Bamberg, Bayreuth, Bad Berneck, Marktredwitz, Pomezi (grensovergang D-Cz), Cheb, Karlovy Vary, Jachymov.
Om 7:00 ontbijten we in de omgeving van Genk.
Tussen Aachen en Köln hebben we in de omgeving van Düren een file van zes km.
We stoppen voor de tweede maal in Koningshof West om 8:30.
Tussen Köln en Frankfurt is er relatief weinig verkeer en kunnen we goed doorrijden. Ondertussen vernemen we via de radio dat er verkeersproblemen zijn in Wurzburg en Nürnberg. De problemen in Nürnberg kunnen we gemakkelijk vermijden door onze route aan te passen. Wurzburg daarentegen moeten we afwachten. Zes km file, daar gaan we niet in aanschuiven. Enkel tot aan de volgende afrit. Daar verlaten we de autosnelweg om de verbindingsweg naar de A7 te nemen. Om 12u25 nemen we onze middagpauze. Myriam heeft een voortreffelijke maaltijd bereid, pasta met brokjes hesp en verse salade, uit onze tuin, en verse jonge boontjes.
Een uurtje rust en we malen de laatste 100 km autosnelweg op een drafje, tegen 140 km/u, af. Ter hoogte van Bayreuth verlaten we de autosnelweg om via de 303 Duitsland te verlaten en zo de Tsjechische Republiek binnen te rijden. De pasportcontrole is maar een formaliteit. Na een uurtje rijden we door Karlovy Vary. In Ostrov, blijkbaar een stadje dat een bezoekje waard is, moeten we richting Jachymov, alwaar we twee kamers voor twee nachten geboekt hebben in het hotel Sibera.

Na een verfrissende douche en een verkennende ronde is het tijd voor onze eerste maaltijd op Tsjechische bodem. We kruipen allen vroeg onder de wol om morgen uitgerust en fit de dag te kunnen starten. Een heerlijk ontbijt in buffetvorm zorgt dat we welgemutst de dag kunnen starten. Vandaag brengen we een bezoek aan Loket, een stadje gelegen in een bocht van de Öhre rivier.
We moeten volledig rond het stadje rijden vooraleer we een parking vinden voor de wagen. Via een brug bereiken we het stadje. Eerst brengen we een bezoek aan het kasteel.
Via een eerste en een tweede burchtpoort komen we op het binnenplein. Van hieruit bezoeken we de verschillende zalen. Eerst nemen we een kijkje in het deel waar de gevangenissen ondergebracht zijn. Dit deel leidt ons naar de catacomben van de burcht. Poppen en andere attributen geven ons een realistische kijk over het gevangenisleven. Vervolgens werpen we een blik op de ceremoniezaal. Heden ten dage wordt deze gebruikt als trouwzaal van het stadje. Een 96 treden tellende trap brengt ons naar de top van de donjon. Hier hebben we een prachtig zicht op de omgeving, het stadje en de eigenaardige elleboog vorm van de rivier Öhre. Het laatste onderdeel van ons bezoek aan het kasteel is de zaal met de typische Tsjechisch porselein. Al het uitgestalde porselein werd in de omgeving van Loket vervaardigd. Deze tentoonstelling is ondergebracht in zalen waar de plafond en de muren mooi beschilderd zijn. Ook het parket mag er wezen. Velen onder ons zouden jaloers zijn voor zo'n mooie vloer.

Na het verlaten van de burcht brengen we een bezoek aan het stadje en nemen ons middagmaal in Hotel Goethe gelegen aan het oude stadsplein van Loket.
In de vroege namiddag rijden we via kleinere wegen terug naar het plaatsje Ostrov. Daar wandelen we via het oude stadsplein naar de tuin van het kasteel. We zorgen ervoor dat we om 16u terug zijn in ons hotelletje; we moeten tenslotte ook nog eens aan de kinderen denken en deze nog wat waterplezier gunnen in het zwembad van het hotel.

's Avonds nemen we een uitgebreide maaltijd in het restaurant van het hotel, en kruipen vervolgens vroeg onder de veren want morgen hebben we een autorit van ± 500 km voor de boeg.
We worden wakker om 8u00 en maken ons klaar om zo vlug mogelijk te ontbijten. Het is de bedoeling om rond 10u00 te vertrekken. Na het ontbijt maken we de valiezen klaar, pakken we alles in de auto, betalen onze rekeningen aan de hoteleigenaar en zijn we klaar om op tijd te vertrekken. Het beloofd wel om een warme dag te worden.
Via Praag, Brno, Olomouc, en Rožnov pod Radhoštem, bereiken we om 15u50 Dolní Becva. Hier hebben we een appartementje via internet geboekt in het penzion Beskyd. Het appartement valt enorm mee. Alles is ruim en zeer mooi in hout afgewerkt. Ook de kinderen zijn zeer tevreden. Zij slapen nu eens in een slaapkamer met twee aparte bedden, terwijl wij in de salon mogen slapen in de sofa, die omgevormd wordt in een niet zo comfortabel tweepersoonsbed. De eigenares legt ons in zeer goed engels alles uit, wat er in de omgeving te bezichtigen valt en hoe het ontbijt geregeld is.
Na een verkwikkende douche vertrekken we te voet op verkenning door het kleine dorpje op zoek naar een restaurantje. Dit valt wel vlug tegen. Na een ontgoochelende zoektocht halen we de wagen terug op en rijden we terug naar Rožnov pod Radhoštem om daar ergens iets te eten. Onderweg vinden we een gezellig restaurantje "Pod Horu". In ons beste Tsjechisch, andere talen begrijpen ze hier niet, geven we onze bestelling door. Op een klein foutje na, hebben we toch gekregen wat we gevraagd hadden. Alleen Marlies heeft frietjes besteld, en aardappelen in de plaats gekregen.
Na de maaltijd terug naar het penzion om ons te rustte te leggen.
Vandaag staat een bezoek gepland aan het openlucht museum, Valašské prírodní muzeum, te Rožnov pod Radhoštem. Dit museum bestaat uit 3 delen:

• Molenaars vallei (Mlýnská Dolina): Dit wordt met een gids (natuurlijk ééntalig Tsjechisch) bezocht, maar niet getreurd, er is een beschrijving beschikbaar, ook in het Nederlands merken we later. In dit deel zijn er nog verschillende werkende molens aanwezig. De eerste molen produceert een wollen stof door de wol onder hamers te plaatsen die dan op de wol hameren. De stof wordt enkel gebruikt voor werkkledij, pantoffels en dekens. Verder zien we een graanmolen, een zaagmolen, een olieslagerij en een smidse die gebruik maakt van de waterkracht om de blaasbalg te laten bewegen, zware hamers en de slijpsteen.
• Walachijers dorp (Valašká dedina): Dit is het grootste, en voor ons, het mooiste deel. Hierin staan verschillende houten huisjes, samen gebracht uit de omgeving van Rožnov pod Radhoštem. Ze stellen de levenswijze van de schaapherders in de 17e, 18e en het begin van de 19e eeuw voor. Van hieruit hebben we tevens een prachtige verzichten op de omgeving.
• Houten Stad (Drevené mestecko): Het kleinste en voor ons persoonlijk, het minst aangenaam deel. Hierin zien we verschillende houten gebouwen zoals in de stad tot aan het begin van de 19e eeuw te vinden waren. Hoogtepunten zijn een postkantoor, een herenhuis en de houten kerk van het dorpje Vetrkovice.

Voor deze 3 delen samen moeten we voor 2 volwassenen en 2 kinderen slechts 240 kC betalen.
In de namiddag rijden we nog naar Pustevny. Van hieruit zouden we graag morgen een wandeling maken naar de Radhošt kapel op de top van de gelijknamige heuvel.
We nemen het avondmaal in het hotel Eroplan in Rožnov pod Radhoštem, en laten ons daar culinair verwennen.
Al onze plannen vallen letterlijk in het water. Deze nacht heeft het beginnen regenen, zonder ophouden. We nemen om 9u00 op ons gemak een ontbijt. Aan tafel beslissen we om naar Stramberk te rijden. Dit is een gezellig dorpje met geklasseerde houten huisjes. Onderweg stoppen we nog in Nový Jicin. Het stadsplein is het bezoeken waard. Een open geplaveid plein met in het midden de nooit ontbrekende fontein met daarrond de typische schilderachtige huisjes. Tevens nemen we hier het middagmaal.
Na de middag rijden we verder naar Štramberk. Daar aangekomen begint het zachtjes te regenen. We wandelen in de regen door de straatjes en bewonderen de huisjes. We nemen dan de weg naar de resten van het kasteel met de toren.
We besluiten om, ondanks de regen, de toren toch te veroveren. Na het beklimmen van 196 treden, volgens mijn lieftallige dochtertjes, bereiken we de top. Het uitzicht doet ons de inspanning vlug vergeten. Na de afdaling is het tijd voor de inwendige mens, de kinderen krijgen een zmrzlina, of te wel, een ijscreme, terwijl wij een koffie nemen. Ondertussen worden de hemelpoorten volledig geopend. Via een andere weg rijden terug.
Vandaag verlegen we ons naar Ždiar.
De voorbereidingen verlopen in alle rust, we hebben een autorit van ongeveer 288 km voor de boeg, of van om en bij de 3 uur. De rit begint onder een goed gesternte, we starten in de zon, maar vlug komt er daar verandering in. We naderen de grens in de mist. De afdaling in Slovakije kunnen we terug in de zon afwerken. Bij onze aankomst in Ždiar schijnt de zon.
Na een hartelijk welkom in het pension Strachan, beginnen we de auto uit te laden. Eerst een opwekkende koffie, daarna in alle rust de koffers uit pakken, de kinderen tot rust brengen, en daarna een heerlijk maal, een eerste wandeling door het dorpje en vroeg het bed in.

Wat een opluchting, eindelijk terug degelijke bedden om in te slapen. Maar het weer blijft tegen zitten. Het regent nog altijd. We beslissen dan maar om naar Bardejov te rijden. Het stadspleintje aldaar is een door de UNESCO beschermd onument. De weg voert ons langs Spisšká Belá, Stará Lubovna naar Bardejov.
Het is een rit van een kleine honderd km waar we ongeveer anderhalf uur over doen. Maar het loont de moeite. Het is zeer aangenaam vertoeven op het stadsplein. We bezoeken daar ook de basiliek en natuurlijk kunnen we het niet laten om de toren te beklimmen.


Na ons bezoek aan Bardejov willen we nog een bezoek brengen aan het openlucht museum in Bardejovské Kúpele. We keren terug in de tijd en brengen nogmaals een bezoek aan houten huisjes en hoe mensen in het verleden probeerden te overleven en hun leven zo aangenaam mogelijk probeerden te maken. Deze plaats is tevens bekend vanwege zijn geneeskrachtige bronnen. Naar het schijnt, volgens enkele aanwijsborden, zou Marie Lousie, de vrouw van Napoleon hier regelmatig hebben vertoefd. De hotels en de huizen stralen oude glorie uit. Een aantal zijn mooi gerestaureerd, andere zijn daar dringend aan toe.
Na een vlotte terugreis, Bardejov ligt tenslotte op een uur rijden van Ždiar, genieten we terug van een heerlijke maaltijd. 's Avonds bereiden we de wandeling voor de volgende dag voor, ze voorspellen tenslotte beter weer.
Wat een mooie zonnige dag. Vanuit het raam van onze slaapkamer hebben we een mooi zicht op de witte Tatra's.

Na een lekker ontbijt vertrekken we om 10u00 voor onze eerste wandeling. Vanuit het pension vertrekken we te voet naar de parking langs de weg (980 m) aan de skipistes van de Strednica. Van hieruit hebben we een mooi zicht over de vallei waar het 18 km lange dorpje inligt.

Van hieruit moeten we de wandeling met groene merktekens volgen. Na zo'n klein uurke klimmen bereiken we de kruising tussen de groene wandeling naar Osturna en de blauwe wandeling van de Spišska Magurka. We moeten nu verder de blauwe aanduidingen volgen. Het wordt nu iets gemakkelijker. We moeten niet meer zo steil stijgen zoals daarjuist. We wandelen over de Priehrštie (1209 m) naaar de Magurka (1193 m). Na zo'n 2 uur wandelen bereiken we de top. Onderweg hebben we regelmatig tussen de bomen een mooi zicht op het dorpje en de vallei. Na een 45 min stappen bereiken we Slodicovský vrch, wat zijn die slovaakse namen toch moeilijk zeg, en kunnen we de afdaling aanvangen naar het dorpje. We nemen in een weide rustig de tijd om te picknicken en te genieten van het mooie uitzicht. De eerste huisjes dat we terug tegenkomen zijn volledig in het hout opgebouwd.

Helemaal op de grote weg terug gekomen kunnen we beginnen aan de 8 km terug naar het pension. Gelukkig moeten we niet zo lang langs die grote weg blijven wandelen. Vooral de vrachtwagens passen hun snelheid niet aan. Na een paar km verlaten we de grote weg en kunnen we terug de kleine weg door het dorpje inwandelen. We nemen op gepastte tijden een rustpauze en bezoeken nog een lokaal souvenirs winkeltje waar we een aantal postkaarten aankopen.
Het was een mooie rustige wandeling om de benen in te wandelen voor het zwaardere werk van de komende week.
Na het avondmaal worden we allen uitgenodigd bij het kampvuur. Op de weide achter het pension is er een plaats voor een kampvuur voorzien. Eerst wordt het kampvuur ontstoken en dan krijgen we allen een worst op een spies om deze boven het vuur te roosteren. Deze worst wordt dan met donkerbruin brood, mosterd en mierikswortel verorberd. Het geheel wordt natuurlijk op passende wijze met bier doorgespoeld. In het pension logeren een ganse groep Tsjechen en nog een gezin uit Duistland. De groep van Tsjechië kennen elkaar. De enige die dan geen slavische taal spreken zijn wij en het gezin uit Duitsland. Hierdoor nemen we leggen we nogal vlug contact met elkaar. Dit leidt dan het begin in van een aantal mooie momenten in het pension.
Vandaag staat de afvaart van de Dunajec op het programma.
We besluiten om de wagen te parkeren in Lesnica, het eindpunt van de afvaart, en eerst naar het beginpunt te wandelen.
De totale afstand naar het beginpunt, Cerveny Kláštor, bedraagt 10 km. Het is een zeer gemakkelijke en aangename wandeling langs de rivier. Voortdurend varen de vlotten langs. Het weer zit mee, en de temperatuur is zeer aangenaam onder de bomen.


Na het wandelen is het onze beurt om de 10 km op een vlot af te leggen. De gids geeft regelmatig een korte samenvatting van zijn slavische uitleg over de fauna en de flora, in het Duits weer. Dit maakt het voor ons ook nog aangenaam. De totale afstand is 10 km. In vogelvlucht liggen het begin- en eindpunt slechts 3 km van elkaar. Maar de bochten van de rivier verlengen deze afstand tot 10 km. Oef, eindelijk een rustdag. We besluiten om vandaag te gaan zwemmen in Poprad.
Eerst rijden we naar Kežmarok om onze financiën wat aan te zuiveren en enkele souvenirs te kopen.
Na de middag komen we aan in het aquapark te Poprad, waar we de ganse namiddag verblijven.
Vandaag staat een wandeling op het programma. Marlies en ik zullen een wandeling van ongeveer 7 uur doen, terwijl Myriam en Iris vanuit het eindpunt ons tegemoet zullen komen.
We vertrekken te voet vanuit ons pension terug richting parking langs de weg (980 m) aan de skipistes van de Strednica.Van hieruit moeten we een klein uurtje wandelen langs de Plošové Turne naar het startpunt van het instructiepad in de Monkova Dolina.
Het wandelpad in deze vallei, is de enige toegelaten wandeling in beschermd gebied van de Belianske Tatry. De klim duurt 3 uur, en als we zeggen klim, dan bedoelen we "klim". We vertrekken vanop 980 m en moeten naar een hoogte van 1825 m (Široké Sedlo). Op dit deel van de wandeling hebben we een magnifiek zicht op het dorpje en de vallei.

Na 2 uur wandelen bereiken we de waterval Rigelsky potok.

Na het bereiken van de pas Široké Sedlo (de Široké pas) op een hoogte van 1825 m, wandelen we verder langs de zuidelijke helling van de Hlúpy berg, naar Kopské Sedlo op een hoogte van 1750 m. Onderweg krijgen proberen we de maaltijd van een onderstaande bergbewoner niet te storen.

Op de Kopské sedlo nemen we even een rustpauze. Blijkbaar is deze voor bepaalde wandelaars meer dan welkom.

Vanop de Kopské sedlo wandelen we terug via de Zadné Medoly naar Tatranská Javorina (1000 m). Onderweg komen we Myriam en Iris terug tegen aan de hut Pod Muranom. We bereiken het eindpunt na een afdaling van 2u30. Na een kleine 7 uren wandelen en een autorit komen we terug aan in het pension.
Na een deugddoende douche gaan we eten in het restaurant van het pension. Na de maaltijd brengt een locale muzikantengroep een folkloristisch optreden.
Vandaag brengen we een bezoek aan, wat men noemt, één van de mooiste grotten van Slovakije. De Domica grot.
De grot ligt op een paar km van de Hongaarse grens. We moeten daarvoor dus Slovakije doorkruisen. De reis brengt ons via Poprad, Dobšiná, Rožnava, Plešivec en zo naar Domica. de rit duurt ongeveer 2u45.
De grot is zeker de moeite waard. De totale rondgang is in twee delen opgesplitst. Een eerste rondgang, dan een boottocht en dan het tweede deel van de voetrondgang. Maar bij aankomst blijkt dat we een te goede zomer hebben. Door de aanhoudende droogte is de rivierbedding droog komen te staan en kunnen we het deel van de boottocht niet uitvoeren. De rondgang duurt 45 min.
<
Bij het verlaten van de grot worden we overvallen door de warmte van buiten. Binnenin de grot was het toch wel stukken frisser. Blijkbaar is het wel een stuk warmer geworden ook. Gelukkig hebben we airco in de wagen. Dit scheelt een aantal graden en maakt de autoritten draagelijker.
's Avonds moeten we aan onze Duitse vrienden uitgebreid verslag uitbrengen, wat niet meevalt. Onze kennis van de Duitse taal krijgt een grondige opsmukbeurt.
We besluiten om vandaag nogmaals te gaan zwemmen, met dat mooi weer en de temperatuur. Ditmaal gaan we niet naar het aquapark in Poprad, maar naar Vrbov.
Dit is niet zo'n mooie moderne plaats zoals het aquapark, maar het heeft ook zijn charmes. De kinderen amuseren zich rot, en wij genieten van de rust en lezen rustig een boekje.
's Avonds bereiden we de wandeling van morgen voor. Het zal een zware dobber worden.
De grootte dag. Vandaag doen we, Marlies en ik, onze topwandeling van de vakantie.
We nemen eerst een het kabeltreintje in Starý Smokovec naar Hrebienok. Dit bespaart ons een wandeling van 45 min.
In Hrebienok (1285 m) vertrekken we van de Bilíkova Chata over de Rainerova chata naar Zamkovského chata (1475 m). Dit is een wandeling van zo'n 45 min.

Deze berghut ligt aan de ingang van de Mala Studena dolina. Op het einde van deze vallei ligt de Térycho chata (2015 m). Na 1u30 wandelen bereiken we de laatste steile klim naar deze hut. Deze klim moet ons boven de 2000 m brengen en duurt. We hebben ongeveer een 30 min nodig om deze hindernis te nemen.
Van hieruit gaat het nu in rechte lijn, nu ja, wat heet rechte lijn in de bergen, naar Priecne sedlo. Na een half uurke wandelen staan we aan de voet van de pas. We zien voor ons een rechte wand, waar mensen, en heel wat mensen, langs kettingen naar boven aan het klimmen zijn. Dit is niet meer wandelen, maar alpinisme. Amaai. Alles werd in de rugzak gestoken, dit om zeker te zijn dat we niets zouden verliezen. We begonnen aan de beklimming, vooraleer alle moed ons in de schoenen zonk. Voetje voor voetje werkten we ons naar boven. Meestal moesten we wel wachten tot er plaats was om hogerop te komen, er was nogal wat volk op die weg, maar ja, langzaam gaat ook. Boven op de pas heb ik vlug eens even de camera uitgehaald, wat gefilmd en vlug een fotooke genomen. We wilden tenslotte de andere mensen, die na ons kwamen niet langer vasthouden op die wand.

De pas zelf ligt op een hoogte van 2352 m. Er wordt aangeraden om altijd deze wandeling in deze richting te doen. Het afdalen van deze rotswand is toch nog iets gevaarlijker dan het naar boven klimmen. Op de pas hebben we een mooi zicht op de Velka Studena dolina. De klim, waarvoor onder normale omstandigheden 1u30 nodig is, heeft ons, door de vele mensen op de wand, toch wel 2u gekost. Ondanks dat iedereen verwittigd wordt om van de Mala Studena Dolina naar de Velka Studena dolina de pas over te gaan, zijn er toch "mensen" die denken dat ze het toch anders kunnen. Vandaar het tijdsverlies bij de klim van de wand.
Na een 1u30 goed door te stappen komen we bij onze volgende hut aan, de Zbojnícka chata (1960 m). We nemen daar een vlugge hap van het ons resterende ratsoen dat we deze morgen hadden meegenomen en dat we onderweg reeds gretig hebben doen slinken. Natuurlijk mogen we niet vergeten om onze stempel, dat in iedere hut ter beschikking is, op onze postkaart te zetten. Na een welkome rustpauze zetten we er terug de goede vaart in want de tijd dringt als we het laatste kabeltreintje willen halen. Daarom dalen we met rasse schreden de Velka Studena dolina af richting Rainerova chata.
Na een uur zeer goed doorstappen bereiken we deze hut en slechts 15 min wandelen scheidt ons nog van Hrebienok, het eindstation van de kabeltrein, en we hebben ruimschoots de tijd. We wandelen rustig naar de Hrebienok waar we dan terug onze andere gezinsleden, zijnde Myriam en Iris, dolgelukkig terugzien.
We genieten vanuit de kabeltrein genieten we van de afdaling.
In het pension aangekomen genieten we van een verkwikkende douche, en melden ons voor het avondeten. Daarna worden we, net zoals vorige week vrijdag, uitgenodigd voor het kampvuur van deze avond.
Er wordt wat afgelachen bij het kampvuur. In tegenstelling tot vorige week, is er deze keer geen grote groep die zich van de anderen afscheid, en komen zo in contact met de andere bewoners van het pension. Met mensen uit Polen, Tsjechië en onze Duitse vrienden van de vorige week. Die avond besluiten we om morgen samen naar aquapark "sedlo" te gaan, en dit om onze vermoeide beenspieren te laten rusten in de warme temperaturen van het water.
Wat kan een nachtje slapen deugddoen. Zeker na die toch wel zware inspanningen van de vorige dag.
We vertrekken na een uitgebreid ontbijt, naar aquapark in Poprad. We zien de kinderen van de ganse dag praktisch niet. Ondertussen genieten wij ook van het warme water en laten onze vermoeide spieren netjes relaxen in het water.
's Avonds pakken we de koffers in. Morgen begint tenslotte onze eerst rit richting huiswaarts.
We staan vroeg op, 7u00, om de wagen nog vol te laden voor het ontbijt. We nemen rustig de tijd om te ontbijten en vertrekken om 8u30.
We rijden via Poprad naar Žilina, Makov, Rožnov pod Radhoštem, Olomouc, Brno, Pelhrimov, Tábor, Písek, Horaždovíce, Sušice naar Rejštejn waar we een kamer geboekt hebben in het pension Iris. Tjiens, waar hebben we die naam nog gehoord.
Wat kan een douche toch deugddoen na zo'n rit. Na de douche, proberen we de specialiteiten van het restaurant eens, en daarna, bed in. Na het ontbijt brengen we bezoek aan Kašperské Hory.

Van daaruit brengen we nog een bezoek aan de burcht Hrad Kašperk.

Het is wel hier dat we ons voor het eerst realizeren met welke temperaturen de rest van Europa moet afrekenen. In de Tatras de temperaturen toch wel iets aangenamer en draagelijker, en het koelde 's nachts tenminste nog eens af.
Maar goed, nu vlug terug naar het pension en onze valiezen terug inpakken voor onze laatste rit naar huis.
Maandag 11 augustus Vandaag rijden we terug richting huis, en sluiten we onze vakantie af. We nemen de weg via Železná Ruda, de grensovergang Bayerisch Eisenstein. We vervolgen onze weg via Regen, Deggendorf, waar we de autosnelweg oprijden, Regensburg, Nurnberg, Würzburg, Frankfurt, Köln, Aachen, Heerlen, Genk, Antwerpen, Gent en Kortrijk, komen we aan in Zwevegem.
We vertrokken deze morgen om 9u00 en zijn om 19u00 eindelijk thuis. De enige verkeersproblemen dat we hebben gehad zijn deze in Gentbrugge tussen Antwerpen en Kortrijk.
We kunnen deze geslaagde vakantie veilig afsluiten, en kijken alweer uit naar de volgende vakantie.