8u00: De wekker loopt af en laat ons zo weten dat het tijd is om op te staan. Amaai dat is wel vroeg. Zeker na zo'n geslaagd huwelijksfeest van gisteren. Nogmaals een dikke proficiat aan de jonggehuwden. Maar goed, nu moeten wij verder.
Een kortte douche, een stevig ontbijt en daarna beginnen met het laden van de wagen. pffff, zoveel valiezen. Moet dit allemaal mee? Gelukkig kunnen we alles in de wagen stouwen.
En dan vertrekken we richting Bretagne. Een uurtje later dan voorzien, maar ja, het is tenslotte vakantie !!!
De reisweg gaat over Lille, Abbeville, Le Havre (over de prachtige brug "Pont de Normandie"), Pont-L'Evéque, Caen, Avranches, Ponterson, Dol-de-Bretagne, Saint-Malo om zo de richting naar Saint-Brieux te nemen en aan te komen in ons vakantiehuisje te Saint-Cast-le-Guildo.
Rond Caen en Saint-Malo hebben we aan de péage telkens een file van een tweetal kilometer. Het weer is bewolkt met hier en daar een regendruppel.
Om 18u00 komen we dan op onze bestemming aan. De GPS brengt ons netjes tot voor het huisje. Wat de techniek allemaal niet vermag.
De eigenares leidt ons rond in het huisje en geeft nog enkele vakantietips. We zijn wel onder de indruk van het vakantiehuisje. Alles netjes afgewerkt en voorzien van alle comfort. We voelen ons onmiddellijk thuis.

De wagen uitladen, vlug een supermarkt opzoeken en de nodige boodschappen voor een dag of twee doen en dan een lekker avondmaal. We keuvelen nog een beetje na over de reis en de mogelijkheden dat het dorpje ons biedt.
Het is buiten bewolkt met een aangename temperatuur.
De jongste dochter zorgt voor een lekker ontbijt (sinaasappelsap, koffie). Ze heeft wel hulp nodig om het brood te halen. De afstand is wel iets verder dan we voorzien hadden, dus nemen we vlug de wagen. Een vers stokbrood en omdat het zondag is, voor elk een croissant. De verrassing wordt thuis nog groter. Myriam heeft een pan met spek en eieren klaargemaakt. Dat smaakt.
Aan de ontbijttafel besluiten we om naar Dinan te vertrekken. Via een infobrochure komen we te weten dat er in de haven aldaar een markt is op zondag voormiddag. Het zal wel iets te laat zijn om de markt in volle activiteit te zien, daarvoor zijn we te laat vertrokken.
De GPS brengt ons langs mooie wegjes tot op de bestemming: De haven van Dinan.

We parkeren de wagen en trekken op verkenning door de haven en klimmen daarna naar het dorpje.
Dit brengt ons langs pittoreske huisjes en mooie plaatsjes. Hieronder een samenraapsel van onze kiekjes.

Ondertussen wordt het zonnig en bij momenten zelfs zeer warm. Met veel plezier passen we onze kledij aan. We wandelen de stad verder in en laten ons leiden door onze reisgids. Deze brengt ons langs de straten waar voetgangers koning zijn. Waarom is dit niet zo op alle mooie plaatsjes? Zo bereiken we de horlogetoren. Zelfs nu nog slaat hij ieder kwartier, wat niet altijd in dank afgenomen wordt.

Na een kortte wandeling door de stad, bewandelen we de oude vestigingsmuren van waarop wij een prachtig zicht hebben op de omgeving van de stad en de haven.
Het wordt tijd om de inwendige mens te versterken. We stappen terug naar de haven alwaar we een restaurant opzoeken. Tot onze verrassing stellen we vast dat alles betaalbaar is. Myriam neemt een gallette en wij nemen mosselen. In tegenstelling tot de Zeeuwse mossels, zijn deze zeer klein. Maar de smaak; overheerlijk. Waarom blijven wij die Zeeuwse mossels eten? Deze moeten zeker niet onderdoen. De maaltijd wordt op een passende wijze met een koffie afgesloten.
We wandelen terug naar de wagen en beslissen om nog een paar plaatsjes in de omgeving aan te doen. Zo rijden we naar Taden, Lyvet en Mordreux. Daar stappen we uit en werpen een blik op het strand. Marlies en Iris gaan het strand op en wandelen tot aan hun kniëen in het water. Ondertussen merken we een zeehond op die op het strand aan het rusten is.

Na een kortte rit komen we terug aan in ons vakantiehuisje. Na een douche en het avondmaal gaan we slapen. We zien wel wat morgen brengt. Het weer is vandaag stukken minder. Warm maar bewolkt. Het ziet ernaar uit dat het niet de ganse dag droog zal blijven. Nu ja. Het is vakantie en we laten het niet aan ons hart komen.
We besluiten een bezoek te brengen aan Mont Dol, Dol de Bretagne en een menhir.
We rijden eerst naar Mont Dol. Een korte maar steile klim brengt ons naar de top van deze "Mont", tot op een hoogte van 65m boven de zeespiegel. Er bestaan verschillende legendes over deze mont. De mooiste is toch wel de volgende:
De aartsengel Michaël en de Draak (Satan) zouden hier eens gevochten hebben. De voetafdrukken zijn nog terug te vinden in de rotsen. Na het behalen van de overwinning zou de aartsengel dan naar le Mont Saint Michel gesprongen zijn.
We zoeken alle voetafdrukken op en laten onze fantasie op hol slaan. Zou deze plaats toch iets mysterieus hebben? In de verte zien we een regenbui hangen. Na een korte tijd begint het hier ook te druppelen. We besluiten om in het bar-restaurantje iets kleins te eten. Daarna rijden we naar Menhir de Champ Dolent.

Amaai, moet Obelix zo'n dingen op zijn rug dragen. We hadden wel een grote graniet blok verwacht, maar zoiets. Dat is nogal een gigant. Gelukkig is het niet onze taak om dit gevaarte te verplaatsen. Maar toch, hoe hebben ze in het verleden deze blok hier gekregen? Wat is de reden om zomaar zoiets hier overeind te plaatsen? Met welke werktuigen hebben ze deze blok hier gekregen en hoe hebben ze dit gevaarte overeind geplaatst? Waarom juist op deze plaats en geen 100m verder? Zo zouden we verder vragen kunnen stellen, maar daarvoor zijn we hier niet. Ze moeten meer dan zomaar een reden hebben gehad om dit op te richten. Religie is iets mysterieus maar is toch in staat om mensen rare bokkesprongen te laten maken. In de naam van God zijn er al veel veldslagen uitgevochten en er zullen er blijkbaar nog veel volgen. En hier hebben ze in het verleden hun krachten gebundeld om zomaar ergens blokken graniet recht te plaatsen. Of ontgaat er ons nog iets? Zijn we nog niet rijp om de reden te bevatten? In ieder geval, de steen staat er en iedereen die hier langskomt staat verstomd te kijken naar zo'n blok graniet.

Na de Menhier de Champ Dolent brengen we een bezoek aan de stad Dol de Bretagne. Eerst vereeren we de Heilige Samson (nee, niet deze van Samson en Gert) met een bezoek in zijn kathedraal. Dit zou één van de eerste Gotische kathedralen in Bretagne zijn. We zijn toch wel een beetje ontgoocheld. Ze kan zeker niet tippen aan de kathedraal te Reims, Avignon of Chartres. We maken een korte wandeling door het stadje en vergeten vlug dat we hier ooit gestopt zijn.
Eerst nog wat boodschappen voor het avondmaal en dan naar het vakantiehuisje.
Amaai, wat een weer. regen, regen en nogmaals regen. Als het niet beter wordt, dan gaan de vissen hier nog voor ons raam in het vakantiehuisje voorbij zwemmen. Maar we laten het niet aan ons hart komen. Eerst het huisje een beetje opruimen (die twee pagaders kunnen alles nogal overende gooien, bij ons in Zwevegem zeggen ze errekederre).
Na het opruimen eerst een vlug maar lekker middagmaal en dan naar..., oei wat kunnen we doen in zo'n weer, juist, iets met de wagen.
Wij (de mama en de papa) noemen dit dan: wandelen met de auto. Van het ene plekje naar het andere rijden, uitstappen, kiekjes nemen, commentaar leveren en dan maar verder. En zo geraakt de dag dan toch gevuld met leuke en minder leuke anekdotes en wordt het fotoalbum verder aangevuld.

Als afsluiter van deze regenachtige dag besluiten we onszelf eens culinair te verwennen. We gaan op restaurant in Saint Cast le Guildo, dat luistert naar de naam Biniou. Tja, wat nemen we? Dit is altijd zo'n hartverscheurende keuze. Wat je niet neemt lijkt altijd net dat te zijn wat je wilde. Maar zo zijn we niet. Eénmaal een keuze gemaakt, dan gaan we daarvoor.
We nemen het eenvoudigste eerst: De wijnkeuze. Ik heb gekozen voor een Muscadet uit de Loirestreek. Al zeg ik het zelf, het is een fantastische keuze.
Als voorgerecht neem ik een assiete Fruit de Mer. Myriam neemt Coquilles Saint Jacques. Marlies neemt een plateau Huitres. Die durft. Op die leeftijd wisten wij nog niet dat dit bestond. Iris kent haarzelf beter dan wie ook en neemt wijselijk een kindermenu.
Het hoofdgerecht bestaat uit geflambeerde Gamba's. Wat een tegenvaller. Als ze geflambeerd zijn, dan werd dit dit spektakel stiekem in de keuken gedaan. Het zeetongetje dat Myriam genomen heeft is niet te versmaden. Voor Marlies is een stukje visfillet voorgeschoteld dat zeer lekker bereid is.
De "fromage" kunnen we vlug overslaan. Een stukje Brie en een stukje Saint Nectaire met een groen bladje sla gedresseerd met een ongelofelijk lekkere vinaigrette.
En als kers op de taart volgt uiteraard voor ieder een lekker dessertje.
Zo sluiten we deze regenachtige dag af en hopen op beter weer voor morgen.
Amaai, beter weer. 't Zal wel zijn, konijn (uitspraak van een lieftallige collega in school, waarnaar op dit moment een beetje mijn gedachten gaan, zeker als het over reizen gaat). We besluiten om niet bij de pakken te blijven zitten en de oesterbanken onveilig te maken. Ons doel vandaag Cancale - de hoofdstad van de oesters in Bretagne.
Rond 11u00 vertrekken we naar Cancale. De GPS wijst ons de weg, natuurlijk moet de chaffeur deze richtlijnen interpreteren en volgen, maar daarnaast ook de wegcode nog respecteren. We hebben ons ondertussen deze vaardigheid eigen gemaakt (Opletten Rudy; Deze termen lijken teveel op wat je dagelijks voor school doet).
Goed. We komen aan in Cancale. Eerst een Franse bakkerij zoeken (dit heet hier: Boulangerie), een broodje kopen en dan pick-nick, zoals elke Franse toerist (De hollanders brengen alles mee van thuis, de Britten gaan op restaurant na 13u00 en de Duitsers, tja, dat weten we niet zo goed). Na het middagmaal haasten we ons terug naar de Ferme Marine waar we een Engelstalige (ja mensen, ook in Frankrijk beginnen ze de taal van Shakespeare te spreken. Daaraan zie je, wiens brood men eet, diens woord men spreekt. Ook in Frankrijk) rondleiding. Waarom, omdat dit doorgaat op een tijdstip dat voor ons meest gepast is. En dit blijkt achteraf een goede keuze. Tijdens ons bezoek aan de schelpententoonstelling, de filmvoorstelling en de uitleg over het reilen en zeilen van zo'n oesterbedrijf, regent het pijpestelen. Maar eens de rondleiding voorbij, komt de zon door de wolken piepen.
Er vallen ook nog wat boodschappen te doen. Dus eerst op zoek naar een supermarkt. Dit brengt ons als bij toeval naar "Pointe du Grouin". De zon is daar volledig van de partij. Eindelijk, zouden we durven zeggen, maar wie zijn we. In ieder geval, we genieten met volle teugen van de wandeling en de zon.

Wat is de wereld toch mooi.
Na de wandeling rijden we terug richting Cancale. Ondertussen is het eb. De oestertafels en de mosselbanken zijn nu volledig zichtbaar. Dit levert mooie plaatjes op.

Een bezoek aan Cancale zonder oesters te proeven, dit kan niet. Vandaar dat we hier een restaurantje uitzoeken. Zo vinden we, wat wij een snackbar voor oester noemen. Maar lekker en puur. Jammer dat er geen woorden zijn om dit neer te pennen. Met alle technieken die er bestaan, we kunnen de smaak en het gevoel niet reproduceren. Gelukkig maar, want daarvoor is er nog zoiets als vakantie. Ik neem een dozijn platte oesters mmm, overheerlijk en inderdaad een heel andere smaak dan de creusekes. We zijn nu toch in de stad van de oesters en de honger is nog niet volledig gestild (of moeten we zeggen de goesting). Vandaar, ik neem nog een plateau creusekes. Deze zijn meer dan overheerlijk. Ondertussen genieten mijn tafeldames van overheerlijke bretoense mosselen. Wat moet vakantie nog meer zijn, oesters, een glaasje wijn een leuke omgeving, maar het belangrijkste van al, je geliefden om je heen...

Oei, ietwat later dan voorzien ontwaken we. Het programma zal moeten worden aangepast, maar daarvoor is het vakantie, of niet...
De zon is terug van de partij en de buitentemperatuur is zeer aangenaam. We zullen dan ook buiten het ontbijt nemen.

Tijdens het ontbijt bespreken we het programma. We besluiten om Fort la Latte en Cap Fréhel met een bezoek te vereren. Eerst het nodige inpakken voor een pick-nick, wandelschoenen, kledij voor het geval dat het mocht regenen (wat we natuurlijk niet direct zo graag zouden hebben) en nog wat documentatie.
Zo vertrekken we naar het Fort. Onderweg worden we toch overvallen door een hevige plensbui. Maar éénmaal aangekomen bij het fort, doet de zon meer dan haar best. Gelukkig maar.
Eerst zullen we een bezoek brengen aan het Fort, daarna zal het tijd zijn voor de inwendige mens en dan zullen we de Cap gaan verkennen.
We wandelen, zoals zovelen, rustig naar het fort. Er staat nergens aangeduid hoever het nog is, maar als we na zo'n 800m de eerste scherpe bocht naar links hebben genomen dan worden we verrast door een prachtig zicht.
Het Fort, in gans zijn glorie, beschenen door de zomerzon en daarrond het immer blauw water. We sluiten aan bij de rij en betalen onze toegangsbewijzen. Na het betreden van het eerste plein kunnen we beginnen met het verkennen van het fort, in alle hoekjes en kantjes. Zeker als je Marlies en Iris zou blijven volgen.

Door de verovering van het fort moeten we onze krachten terug op peil brengen. Het franse stokbrood en wat camenbert smaken. Marlies en ik zullen dan te voet naar Cap Fréhel gaan, terwijl Myriam en Iris de wagen nemen. Voor alle zekerheid, een mens weet maar nooit, stel ik de GPS in. Je weet wel: vrouwen en computers, alhoewel, ik kan niet klagen.
De wandeling is magnifiek. Onderweg komen we veel collega-wandelaars tegen. De zeemeeuwen en de aalschovers zijn in grote getale van de partij. Dit brengt heel wat meer leven in de brouwerij. De wandeling voert ons langs de kust. Hier en daar op en neer, dan weer een beetje plat. Een zeer mooie wandeling met veel afwisseling.

Aan de cap aangekomen is de familie terug verenigd. We wandelen samen rond en bewonderen de natuur; de kust, de fauna, de flora en vooral de alomtegenwoordige zee.
We besluiten om naar het vakantiehuisje terug te rijden en onderweg wat boodschappen te doen voor het avondmaal. Een paar oestertjes (we zijn tenslotte in de streek en thuis hebben we er ook niet alle dagen de keur van), een paar kokkels en wat vlees en groenten, dat zal smaken.
Helderblauwe hemel bij het ontwaken, maar tegen dat we willen vertrekken komt de bewolking opzetten. We laten het niet aan ons hart komen en vertrekken voor een 2 uur durende rit naar Vitré.
Het kasteel was één van de grote vestingen die het Bretoense grensgebied bewaakten. Het werd vanaf de 13de eeuw voortdurend uitgebreid. Het ganse complex heeft een driehoekige wal met torens. Het stadje zelf heeft een aantal mooie middeleeuws ogende straatjes.

We nemen een zeer verzorgde maaltijd in een restaurantje. Van hieruit rijden we naar Fougères.

Net als Vitré was Fougères een vestingstad in het grensgebied van Bretagne dat een zeer bewogen geschiedenis achter de rug heeft. Het imposante Château de Fougères is een groots voorbeeld van de middeleeuwse militaire architectuur. Het ontstond tussen de 12de en de 15de eeuw en de verdedigingswallen, met daarop 13 torens, omsluiten een 2 ha groot gebied. In de 15de eeuw werden de vestingwallen aan de eisen van de moderne wapens aangepast. Een wandeling over de wal biedt een fraai zicht over de stad.

Door de stad kan men ook een volledig bewegwijzerde wandeling maken. Deze is zeker de moeite waard en voert de wandelaar langs mooie plaatsen in stad.
Moe maar voldaan vertrekken we richting vakantiehuisje.
Oei, het weer zit nu wel volledig tegen. Het regent en het ziet er niet naar uit dat er de eerste uren verandering zal inkomen. In het vakantiehuisje doen we het een en het ander langs de kanten. We doen boodschappen voor het middagmaal.
In de namiddag komt de zon er regelmatig door piepen. Iris en ik vertrekken voor een wandeling door Notre-Dame-de-Guildo. Een kwestie van toch eens naar buiten te komen en niet de ganse dag binnen in het vakantiehuisje te blijven.
De wandeling brengt voert ons langs de rotskust naar de haven. We luisteren gefascineerd naar de klank van de zingende stenen en bewonderen de ruine van het kasteel van Gilles de Bretagne.

Na ons kort bezoek aan de haven wandelen we verder naar de watermolen. Maar onderweg worden we overvallen door een hevige stortbui. Dan maar de kortste weg naar het vakantiehuisje terug. Zo'n kleine 2 uur nadat we vertrokken waren komen we aan. Ondertussen is de zon terug door het wolkendek komen piepen en het wordt nog een mooie avond.
Vandaag staat een "pelgrimtocht" naar de Mont Saint Michel op het programma. Als alles goed verloopt zullen we aankomen bij laagtij en rond 14u00 is het hoogtij. Alleen zal de zee waarschijnlijk niet zover komen. Dat valt dus nog af te wachten.
De zon is niet direct van de partij, maar het is ook niet zwaar bewolkt. Er waait wel een koude wind, vandaar dat een trui geen overbodige luxe zal zijn.

Een bezoek aan deze molshoop midden in de baai is zeker de moeite waard. De wandeling door de straat, rondkijken vanop de wal, of de trappen beklimmen waar er minder toeristen zijn, of een bezoek (alleen of met de gids) aan de abdij, het is moeilijk om te stellen wat er het mooiste is. Ze hebben elk hun charmes.
De Mont Saint Michel moet je beleven, niet zomaar vanop een afstand bekijken. Maar dat is met veel zo in Bretagne. Alhoewel, de Mont zelf behoort nu al ettelijke eeuwen tot Normandië en dat zal de Bretoeners al meer dan eens gespeten hebben.
Bij het afdalen van de abdij naar de uitgangspoort hebben we een klein accidentje. Iris slaat haar voet om. Gelukkig is het niet zo erg en waren we toch van plan om te vertrekken. Na een laatste blik op dit monument vertrekken we richting vakantiehuisje.
Iris heeft nog veel pijn in haar voet en zo moeten we het programma een beetje aanpassen.
Vandaag brengen we een bezoek aan de kust van Erquy tot aan Cap Fréhel. We starten in Erquy, de hoofdstad van de cocquilles Saint Jacques. Volgens verschillende reisgidsen is deze kust mooier dan de Cap Fréhel maar minder gekend. Het is net of we in één grootte rotstuin rondwandelen.

Het plaatsje beschikt over verschillende plages die via wandelingen op de rotskusten verbonden zijn met elkaar. Ook hier vinden we de sentier des Douaniers terug. Zo kunnen we langs de wandeling GR34 langs de ganse kust van Bretagne te voet verkennen.

Onderweg doen we nog enkele boodschappen voor de geplande barbeque.

We besluiten om vandaag eens terug te reizen in de tijd en ons als echte kappers te gedragen. Saint Malo staat op het programma. De kappersstad bij uitstek en dit dat nog met de goedkeuring van de Franse koning, voor zolang dat ze maar de Engelse en de Hollandse schepen kaapten en deze die onder de Franse vlag varen met rust laten. Het is een stad vol verhalen, al of niet verzonnen of op waarheden berust. Maar bij het rondwandelen door de stad of op de vestingsmuren, moet je wel je fantasie in de hand houden.

Het vermeldens waard is de P+R. Indien de wagen wordt geparkeerd op de parking d'Accueill (slechts € 2) dan brengen bussen ons naar het stadscentrum Intra Muros. Dit systeem is zeer goedkoop als je beseft dat parkeren aan de muren je zeker € 2 per uur kost. Parking binnen de oude stadsmuren is zeer zeldzaam.
Lodewijk 14de besluit om de grenzen van Frankrijk te versterken. Voor deze opdracht beschikt hij over minister Vauban die zich zeer toegewijd deze taak op zich naam. Vandaar rijzen er heelwat vauban vestingen uit de grond of worden forten naar dit plan omgebouwd en aangepast. Zo ook in Saint Malo, de stad van de corssairs.

Vanop de vestingsmuur hebben we een magnifiek zicht op de zee en de haven. Saint Malo is meer dan 5 eeuwen een strijdtoneel geweest. De Engelsen en de Hollanders hadden de stad graag tot op de laatste steen afgebroken. De haven zelf is van nature uit zeer goed beschermd door baai. Met het aanleggen van de forten op de eilanden wordt het een bijna oninneembare vestingstad. De Engelsen en de Hollanders zullen het geweten hebben, is het daarom dat ze nu in groten getale deze stad een bezoek brengen!
Een bezoek brengen aan Saint Malo zonder te proeven van de oesters en de Bretoense mossels is niet denkbaar. Vandaar dat we ons laten verleiden in één van de vele restaurantjes in de rue Jacques Cartier.
Er ontbreekt nog een stukje kust dat we met een bezoek moeten vereren. Dat is het stukje tussen Dinard en Saint-Cast zelf.
We brengen eerst een bezoek aan het mondaine Dinard. Van hieruit hebben we een zeer mooi zicht op de vestingsstad Saint Malo en de haven van Saint Malo. Tijdens ons kort bezoek aan de haven van Dinard komt een visserschip binnengevaren en lost zijn buit op de kade. Krabben, kreeften en vis, meer moet er deze avond op mijn bord niet zijn.

Van hieruit rijden we langs de kust terug naar Saint-Cast-de-Guildo. We stoppen regelmatig en bewonderen de grillige rotskusten en de natuur.
Zo hebben we de ganse kust van de Mont Saint Michel tot en met Erquy met een bezoek vereerd. Als het weer morgen meezit dan zullen we op een van de plages een beetje zonnebaden, maar dat zien we morgen dan wel weer. 
Het weer is zalig. Blijkbaar hebben de weergoden rekening gehouden met onze wensen. Het wordt een zalige stranddag. Eerst nog wat boodschappen en dan ... zon, strand en zee. Wat moet een mens meer hebben?
's Avonds sluiten we af met een overheerlijke bbq.
De laatste dag staat volledig in het teken van ons vertrek naar huis. De bagage wordt gepakt, het huisje opgeruimd en de auto gereinigd.
’s Avonds laten we ons culinair verwennen in een plaatselijk restaurantje. We genieten nog van een korte, fijne avondwandeling en dan naar bed.
Terugreis