Het hele jaar hebben we er naar uitgekeken en dan is het eindelijk zo ver! De dag van onze jaarlijkse zomerreis is aangebroken. Na een nacht onrustig slapen, zijn we vroeg uit de veren en tegen alle verwachtingen in zijn we vertrekkensklaar tegen 7 uur en gaan we op weg naar nieuwe avonturen.
Na een uurtje rijden, trekken onze magen en we maken een eerste stop om het ontbijt te verorberen. De ontbijtkoeken en de koffie smaken ons enorm. We genieten van de ochtendzon die reeds haar warmte afgeeft.
Eindelijk – het zwijgen viel ons echt wel zwaar – kunnen we de verrassing voor ons jonge meiden verklappen: een draagbare dvd-speler met 2 schermen! Een heuse aanrader voor lange reizen! We hebben ze de hele weg niet gehoord. Iris dacht nog dat we zo stom geweest waren om enkel de speler mee te nemen… haha maar ze kunnen putten uit een breed aanbod dvd’s… Vraag het hen maar zelf bij gelegenheid…
In Duitsland hebben we een paar keer af te rekenen met “Stau” maar tegen 1 uur zijn we toch voorbij Frankfurt. Het is hoogtijd om te stoppen voor ons middagmaal. Ondertussen is het serieus warm!
Dankzij onze uitstekende chauffeur bereiken we goed en wel onze bestemming Domažlice waar we onze eerst nacht zullen doorbrengen in één van onze lievelingspensions in Tsjechië “Penzion Konšelský Šenk”. Het pension straalt Italiaanse sfeer uit en heeft een uitstekend restaurant met een prachtig terrasje.
Een beetje rust en een fris badje kunnen wonderen doen. Een uurtje later zijn we weeral paraat om een wandelingetje rond het stadsplein te maken. Uiteraard hoort daar een terrasje met een verfrissende pivo bij!

Een tafeltje in de tuin van het pension hadden we reeds gereserveerd en we genieten er van onze eerste Tsjechische maaltijd! Marlies en Iris opteren voor een lekkere Italiaans-Tsjechische pizza en Rudy en ik kiezen voor een iets typischer maaltijd.
Moe maar voldaan vallen we in slaap… Om 8 uur zijn we klaar voor het lekkere ontbijt. Zoals steeds is het een uitgebreid en verzorgd ontbijt! Het Dobrou chut’!

Een uurtje later kunnen we vertrekken naar de cottage in Leština.
Rudy doorkruist zoals steeds feilloos ons lievelingsland. Tegen de middag zijn we in Ceské Budějovice. Aangezien we jaren niet meer in het stadje geweest zijn, kunnen we niet aan de verleiding weerstaan om een korte stadswandeling te maken. Het middagmaal op één van de vele terrasjes smaakt voortreffelijk.
En dan wordt het hoogtijd om naar de cottage te gaan. Omdat Rudy er al zoveel over verteld heeft, zijn we wel erg benieuwd. Een cottage in een bos, in de natuur, zeer rustig gelegen, heel dicht bij een meer, zal dat wel zo zijn?
We geven graag toe dat Rudy in niets overdreven heeft! De cottage is héél gezellig en het meer ligt echt maar op een aantal stappen van het huisje verwijderd. Het bos straalt rust uit… Bovendien staat ons een warm onthaal door onze vrienden Karin, Jiři en hun kindjes Matiaš en Justina te wachten. Onze Belgische vrienden Erik en Trees zijn toevallig ook net op bezoek.

Eerst rustig uitladen en dan zijn we bij Karin uitgenodigd voor een kopje koffie. Terwijl we gezellig wat keuvelen, genieten Iris en Marlies al ten volle van het water. De dag kan niet meer stuk.

Na het avondmaal – een soort gewonnen brood, maar dan met kaas – maken we allemaal samen een avondwandeling door het bos.
Moe maar voldaan vallen we in slaap… De zon is opnieuw van de partij; het belooft een stralende warme dag te worden… De weersgoden zijn ons blijkbaar gunstig gezind want we krijgen het mooie weer waar we om gevraagd hebben.
Vandaag staat een bezoek aan Slavonice op het programma. Karin heeft daar een verrassing voor Marlies & Iris in petto.

Na een rit door de prachtige natuur komen we aan in het door de Unesco beschermde stadje Slavonice. Het is er nog vrij kalm en we kunnen onze wagens op het markplein parkeren. De gevels van vele huizen op het marktplein zijn versierd met fresco- en sgrafitto-decoraties.
Terwijl Marlies en Rudy een bezoek brengen aan de onderaardse gangen onder het stadsplein maken Iris en ikzelf samen met Karin en de kindjes een wandeling rond het stadsplein. Daarna trakteren we onszelf op een verfrissend drankje.
Na een uurtje vervoegen Marlies en Rudy ons opnieuw en dan is het tijd voor de verrassing.
Slavonice is een stad die ook bekend staat om z’n keramiek en we kunnen in één van de ateliers terecht om zelf iets te glazuren. Marlies kiest een poes en wij kiezen elk voor een mok. We versieren het elk volgens onze eigen verbeelding en algauw zijn we meer dan een uur zoet. Als we min of meer tevreden zijn over onze creatie laten we het “kunstwerkje” achter in het atelier voor verdere afwerking.
Iris wil alle mogelijke torens beklimmen en neemt haar papa op het sleeptouw om dit ook hier te doen. Dit geeft ons de tijd om het stadsplein nogmaals te verkennen op zoek naar een terrasje in de schaduw voor een lekkere lunch.
En wat kan je op een warme zomernamiddag beter doen dan verkoeling te zoeken aan het water. Na onze terugkomst bij de cottage trekken we vlug onze zwemkledij aan; Marlies en Iris snellen het water. Even later duikt ook Rudy het meer in. Ondertussen geniet ik rustig van een boek.

Meer heeft een mens niet nodig!
Na het avondeten gaan we opnieuw met Karin en de kindjes een boswandeling maken.
Opnieuw kunnen we genieten van een heerlijke nachtrust in de cottage.
Na het ontbijt trekken we naar een kasteelruïne op zo’n 20 km van onze cottage.
Van ver kunnen we de hooggelegen burcht aanschouwen. Hrad Landštejn is een imposante ruïne van een burcht gebouwd vanaf de 13e eeuw. We vallen van de ene verwondering in de andere terwijl we in dit imposante bouwwerk rondslenteren.

Van op de resten van de hoogste verdieping hebben we een immens uitzicht over de streek. Het was het beklimmen van de meer dan 400 treden meer dan waard.
Onderweg naar de cottage genieten we opnieuw van een heerlijk middagmaal en dan is de namiddag en de avond terug voorbehouden aan het genieten in en rond het water.
Vandaag mogen we onze “kunstwerken” afhalen in het atelier in Slavonice. We hebben geluk; alle stukken zijn ongebroken uit de oven gekomen en het resultaat valt goed mee.
We rijden verder naar – een opnieuw door de Unesco beschermd stadje – Dačice. In dit stadje werd in 1843 het suikerklontje uitgevonden door de gebroeders Grebner.
Iris en Rudy beklimmen er samen een toren terwijl Marlies en ikzelf zoet zijn met het op zoek gaan naar het monument ter ere van het suikerklontje.
Het is opnieuw zeer warm en de tuinen van het slot van Dačice bieden een aangename verkoeling. Volgens de geschriften zou Goethe dikwijls in dit kasteel verbleven hebben. De tuin is redelijk groot en we kunnen een aangename wandeling maken tussen de bomen.

De lunch nemen we opnieuw op een terrasje onder een Pilsner Urquell paraplu. De jonge dames willen terug naar het water en dat is ook het beste wat we kunnen doen in zo’n warm weer.
’s Avonds genieten we opnieuw met Karin van een biertje en een wijntje doorspekt met een goed gesprek. Het doet deugd om hier vrienden te hebben.
Deze dag is voorbehouden voor een bezoek aan de stad van de karper “Treboň”. Iris vindt dit “très bon”!
We gaan eerst op zoek naar de graftombe van de Schwarzenbergs. Verborgen in het bos vinden we een prachtig kerkje met de graftombes van deze vermaarde nobelen.

Een wandeling langs het meer van Treboň brengt ons naar het stadscentrum. We hebben dit stadje vroeger reeds bezocht maar het is ons bezoek meer dan waard.
Rudy trakteert onze op een heerlijke lunch in restaurace Supina (Tsjechisch voor schub) waar we – hoe kan het ook anders – heerlijke karper voorgeschoteld krijgen.
Na de lunch verkennen we Treboň dat bol staat van mooie bouwwerken.
Tegen 17 u zijn we terug in de cottage en kunnen we nog ruimschoots genieten van het water.
’s Avonds worden we getrakteerd op plaatselijk vuurwerk van op de nabijgelegen camping. Niet mis.
Een bezoek aan ”Telč” willen we zeker nog doen deze week; dus trekken we daarheen.
”Telč” is beschermd door de Unesco en dat is het meer dan waard. Op het grote stadsplein weet je niet waarop je je ogen het eerst moet richten. De mooie gevels moeten niet onderdoen voor mekaar.
We wandelen door de binnenplaatsen en de tuin van het kasteel. Er loopt een tentoonstelling over bonzai’s en die gaan we even bekijken. Er blijken héél oude exemplaren te staan van meer dan 30 jaar oud. Chapeau voor de kwekers!

Een zonnig terrasje kan ons verleiden voor een late middaglunch onder de stralende zon; weliswaar onder de bescherming van een “Pilsner Urquell” parasol.
Na de lunch maken we nog een wandeling door het stadje en ontdekken dat er ook hier een “gouden straatje” is – al zou het wel eens mogen gerestaureerd worden.
En dan is het hoogtijd voor onze laatste uurtjes aan het meer. We profiteren ervan om nog wat te zwemmen en in het water te spelen.
Na het avondeten moeten we helaas inpakken. Omdat we na al die jaren op mekaar ingespeeld zijn gaat dit zeer snel en zo kunnen we nog genieten van een lekker biertje / wijntje samen met onze vrienden Karin en Jiři.
We staan vroeg op want we voor we doorreizen naar het pension in de bergen willen we een bezoek brengen aan onze vrienden Eva en Aleš en hun baby Adelka in hun nieuwgebouwde huis in Rudna tegen Praag. Rudna ligt op nog geen half uur rijden van de hoofdstad en toch bevindt het zich in een rustig kader en dichtbij de prachtige natuur.

Om 9.30 uur nemen we afscheid van Karin, Jiři, Matiaš en Justinka en reizen richting Praag. Tegen de middag komen we aan in Rudna en na enig zoekwerk bereiken we het huis van onze vrienden. We worden heel hartelijk ontvangen.

We krijgen een uitgebreide rondleiding in hun prachtige gloednieuwe huis dat heel mooi ingericht is. We drinken samen koffie en trekken daarna samen met hen naar een plaatselijke brouwerij "Pivovarský Dvůr" waar we een heerlijk middagmaal voorgeschoteld krijgen. Deze pivovar is gelegen in Hostivice en is zeker een aanrader. Ze zullen ons daar nog terug zien, zoveel is zeker!

Ondertussen is het hoogtijd geworden om naar onze volgende bestemming door te rijden. Met pijn in het hart nemen we afscheid en rijden verder.
Tegen half zes bereiken we pension “UKO” in Bedřichov, een deelgemeente van Jablonec nad Nisou. We installeren ons in het appartementje en laten onze chauffeur wat rusten. Onze dochters spurten naar het overdekte zwembad en genieten – weeral – van het water. Tegen acht uur gaan we op zoek naar een restaurantje op wandelafstand.
Meteen blijkt dat we een goede keuze gemaakt hebben. Restaurace U Dodlana beschikt over een uitstekende keuken en het is bovendien héél gezellig ingericht.
Om het eten wat te laten zakken maken we een eerste wandeling door het bergdorpje Bedřichov en dan zijn we klaar voor de nachtrust.
De zon wekt ons en dan merken we dat het reeds half negen is.
We haasten ons naar beneden voor het ontbijt en krijgen een warme welkom van de eigenaar. Hij herinnert zich van de e-mails dat we Tsjechisch spreken en dat wordt dan ook de communicatietaal. Het is altijd leuk voor ons om in het Tsjechisch aangesproken te worden; zo leren we altijd iets bij.
Het ontbijt bestaat uit een bordje charcuterie en heerlijk verse rolletjes. Het smaakt enorm.
We besluiten om deze dag te wijden aan een bezoek aan Jablonec nad Nisou maar dit is buiten de waard gerekend want op zondag is alles potdicht. Ze zijn precies geen toeristen gewoon…
Dan maar een autoritje door de bergen.

Rudy brengt ons door de prachtigste landschappen. We rijden van Jablonec over Tanwald, Korenov, Jizerka, Bilý Potok, Raspenava naar Hejnice waar we in het zich van een grote basiliek een lekkeren pizza verorberen.
Na de lunch nemen we een kijkje in de basiliek die prachtig beschilderd en gerestaureerd is. Van binnen grootser dan van buiten zelfs.
We rijden verder naar onze eindbestemming Frydland waar we net op tijd zijn om de laatste gidsbeurt van de dag in het prachtige renaissance kasteel te kunnen meepikken. Het kasteel is één al pracht en praal.
Bij onze terugkomst in het pension genieten onze jonge dames voor de verandering van het zwembad terwijl wij een beetje nagenieten van de dag.
Voor het avondeten trekken we naar de plaatselijke bowling en we beloven onze dochters dat er later in de week misschien wel eens partijtje bowling van af kan.
Tijd om uit te rusten voor de volgende dag want voor Rudy en de kids staat een wandeling op het programma.
Tegen 8.30 uur zijn we in de ontbijtruimte en de broodjes zijn opnieuw ovenvers. We krijgen elk ook 2 lekkere ontbijtkoeken voorgeschoteld.
Even later wuif ik m’n gezinsleden uit… en ga een rustige dag tegemoet.
En wij, tja…, wij gaan stappen. Een eerste instapwandeling. Om de stijf geworden spieren eens te ontspannen, een rustige wandeling door de Tsjechische natuur over de glooiende heuvels. We vertrekken vanuit ons pension via de weg naar de vertrekplaats: Bedřichov Lesni Chata. Hier volgen we de met geel gemarkeerde wandelweg doorheen het bos naar Nová Louka. De Sámalova Chata ligt zo’n 3.0 Km verwijderd van het vertrekpunt. Van hieruit wandelen we verder door de bossen naar de 2.5 Km verder gelegen Kristiánov, waar we de richting van het stuwmeer vodní nadraz Josefův Důl inslaan. Deze weg volgt de grillige loop van een stroompje. Na een half uurtje wandelen zien we dat het stroompje door een magnifieke rotspartij zijn weg verder zoekt. Voor ons de uitgelezen plaats om onze eerste rustpauze te houden. Mooie watervalletjes, prachtige rotsformaties, de zon en zeer koud water, wat heeft een mens op aarde nog meer nodig? Schoenen en kousen uit en … dammen bouwen. Ondertussen wordt het tijd om de inwendige mens te versterken. We trekken verder, over de stuwdam, langs het water en een steile klim, naar de Prezidentská Chata. Van hieruit trekken we naar het hoogste punt van onze tocht, de Králova Nekras op 859 m hoogte. Nu gaat het verder in dalende lijn naar ons pensionneke dat we omstreeks 14.30 u bereiken.
De rest van de namiddag brengen we door aan het zwembad en genieten we van een boek in de zon.
Tegen de avond worden we vergast op een gigantische plensbui. We besluiten de auto te nemen om op zoek te gaan naar een restaurantje en zelfs het in- & uitstappen maakt ons goed nat.
Algauw moeten we besluiten dat de regio niet dik bezaaid is met restaurants en gaan we maar naar het restaurant van een berghotel. De ober weigert precies Tsjechisch te praten met ons en het eten weet ons niet echt te bekoren maar we zullen toch verder kunnen tot aan het ontbijt.
Bij het afrekenen is de ober toch plots geïnteresseerd om te weten of we misschien Tsjechisch spreken hihi. We corrigeren hem vlug dat we niet uit Nederland maar uit België komen en dat we inderdaad Tsjechisch studeren.
De grote vakantie is alweer half om. We zullen de kalender thuis moeten veranderen van juli naar augustus.
Het ontbijt bestaat vandaag uit lekker vers gebakken zuur brood. Alleen Rudy en ik weten dat te smaken. Zelfs na zoveel jaar naar hier reizen moeten onze kids er nog steeds niets van hebben. Ze weten niet wat ze missen.
Na het ontbijt staat er voor m’n gezinsleden opnieuw een wandeling op het programma terwijl ikzelf op een dagje rust getrakteerd word.

Tegen half drie zijn we weer allemaal samen.
Na een korte rustpauze voor Rudy laten we de meiden in het pension. Ze kunnen rustig wat zwemmen. Wijzelf trekken opnieuw richting Jablonec nad Nisou.
Het stadje ziet er helemaal anders – lees veel beter – uit als de winkels open zijn. Het is een gezellige drukte. We maken een wandeling door de winkelstraten en houden hier en daar halt om iets te bekijken.
Op één van de pleintjes lopen we voorbij de winkel van Jablonex. De streek rond Jablonec nad Nisou is héél gekend voor z’n juwelen in glasparels. De etalage ziet er aanlokkelijk uit. We kunnen niet aan de verleiding weerstaan; we stappen dus binnen en kopen een juwelensetje voor onze jonge meiden.
Voor de tweede dag op rij ziet het er naar uit dat het een regenachtige avond wordt. Gelukkig niet zo erg als de voorbije avond en we kunnen rustig naar het restaurant wandelen voor het avondmaal.
Terug in het pension aangekomen, beslissen we om vroeg onder de veren te kruipen. Morgen moeten we er immers iets vroeger uit om een donsdeken te kopen in Teplice.
Vandaag ontmoeten we de mama van onze lerares Veronika in Teplice. We hebben afgesproken op de middag. Na een autorit van meer dan 2 uur komen we net op tijd aan.
Na een korte rit door het stadscentrum van Teplice komen we aan bij het winkeltje waar ze echte donsdekens maken. We geven de gewenste maten van het donsdeken en de kussens door en vernemen dat we het de volgende dag reeds kunnen afhalen.
We nemen afscheid van Veronika’s mama en gaan op verkenning in het kuuroord Teplice.
Rond een uur of 4 vertrekken we terug richting Bedrichov want we hebben nog een rit van 2 uur voor de boeg.
Voor het avondeten trekken we terug naar het goede restaurant U Dodlana. Onze keuze blijkt goed want ook deze keer krijgen we een schitterend avondmaal voorgeschoteld.
Na het ontbijt vertrekken we opnieuw richting Teplice om ons donsdeken af te halen. Tegen 11 u komen we aan in het kleine winkeltje en jawel hoor het donsdeken staat klaar. Dat wordt heerlijk slapen als we terug thuis zijn.
Vooraleer Teplice te verlaten, doen we nog wat inkopen. Tsjechië-liefhebbers als we zijn; willen we immers van de Tsjechische producten blijven genieten als we thuis zijn.
In de omgeving van Děčín houden we een belangrijke stop – iets wat we eigenlijk al jaren willen zien: een natuurlijke brug!
“Pravicka brana” is de grootste natuurlijke stenen brug in Europa. Deze brug bevindt zich in de omgeving van Hřensko.
We parkeren onze auto op één van de officiële parkings en beginnen aan een wandeling van een 6-tal kilometers die ons naar de site van de brug zal leiden. Het is een mooie wandeling met tal van verrassende uitzichten.
Na een tocht van ongeveer anderhalf uur is de brug in zicht. Nog even klimmen en we kunnen het natuurwonder in al z’n pracht bewonderen.
De pracht van de natuur maakt ons sprakeloos!
We beschouwen de brug van alle kanten en genieten dan op het prachtige terras van een verfrissend drankje.
Daarna wordt het stilletjes aan tijd om terug te wandelen naar onze auto. Marlies en Rudy nemen de lange weg en Iris en ikzelf nemen een kortere route. We zitten nog geen 5 minuutjes aan de afgesproken plaats als onze taxi eraan komt…
Nog een rit van een uur en we zijn terug in het pension.
We zijn allemaal uitgehongerd en het avondeten in de bowling smaakt ons voortreffelijk. En nee voor bowling zijn we nu echt wel te moe en trouwens bowlings hebben we in België ook.