Eind juli 2007: tijd voor onze jaarlijkse vakantie!
De bestemming is dit keer Bretagne geworden en meer bepaald de Finistère vrij vertaald “het eind van de wereld”.
Een avondje surfen in de herfst 2006 en het was geklonken. Van 28 juli tot 11 augustus 2007 logeren we in de gîte “côte des Légendes” in Trémazan.
Omdat zaterdag 28 juli als een zwarte dag aangegeven wordt voor het verkeer vertrekken we een dagje vroeger en besluiten een chambre d’hôte te zoeken ergens halfweg tussen Zwevegem en Trémazan.
Opnieuw een avondje surfen en we kunnen verblijven in “Ferme Manoir Saint Barthélemy” in Juaye-Mondaye op een 10-tal km van Bayeux.
Na een korte doch deugddoende nacht zijn we deze morgen allen goedgezind.
Onze S-Max is volgeladen en we vertrouwen erop dat onze chauffeur Rudy ons goed en wel naar onze bestemming zal brengen. Na een lekker vers ontbijt en na afscheid genomen te hebben van onze trouwe kat Ferrari vertrekken we richting “La douce France”.
De zon schijnt en dat is ook weeral meegenomen. De verkeersgoden zijn ons gunstig en we vorderen goed. We werden slechts tegen 18 u in de ferme manoir verwacht maar arriveren er al om 17 u.
We verfrissen ons eventjes en trekken richting kust voor het avondeten. We vinden al gauw een geschikt restaurantje en ja hoe kan het ook anders de helft van het gezelschap kiest voor mosselen.
Is het de zeelucht die ons moe gemaakt is of zou het toch de rit zijn? In elk geval vallen we allen als een blok in slaap en slapen als roosjes. De dromen moet ik jullie helaas schuldig blijven…
Na een deugddoende nacht voelen we ons als herboren. Om 9 u worden we aan het ontbijt verwacht. Een glaasje vers geperst fruitsap, lekker vers brood, een lekkere kom dampende koffie, chocolademelk of thee, en we kunnen er weer tegenaan.
De rest van de kilometers moeten immers nog afgelegd worden. Tegen de middag verlaten we even de Route National en langs een lieftallig kerkje kiezen we voor een terrasje van de plaatselijke crêperie. Dat smaakt heerlijk. Een uurtje later zijn we alweer aan het rijden; de laatste etappe naar ons vakantiehuisje voor de komende twee weken.
Om klokslag 16 uur zijn we in Trémazan en de wegbeschrijving samen met TomTom leiden ons feilloos naar het huisje.
Na een rondleiding in het huisje kunnen we beginnen met het uitpakken van de bagages. De meiden besluiten thuis te blijven om het huisje wat op orde te brengen en dus mogen wij alleen winkelen om wat voorraad in te slaan.
Na het avondeten verkennen we nog een eerste maal de omgeving. 6 minuutjes wandelen en we krijgen een mooi strand te zien.
Het huisje is gelegen op een klein kruispuntje met 4 straten. 3 ervan brengen ons naar de zee. De wandeling ernaar toe kost ons telkens slechts enkele minuten: van 3 tot 6 maximaal. Naar het eind van onze wandeling toe wordt het mistig.
We genieten nog van een lekker glaasje wijn en zoeken ons bedje op.
Het is niet de zon die ons wekt… De mist is er nog steeds en het blijkt een druilerige dag te worden.
Myriam besluit een lekker ontbijt klaar te maken en weet Rudy uit bed te lokken met de geur van versgebakken eieren. Van de eigen kippen nota bene!
We laten ons niet kennen door het minder goede weer en na het ontbijt stappen we in de wagen voor een ritje langs de mooie kusten. Onderweg stoppen we hier en daar voor een kleine wandeling weliswaar in een beetje motregen maar onze jassen bieden voldoende bescherming.
Tegen de middag zijn we in Le Conquet aangekomen. We zoeken een mooi plaatsje voor de lunch en genieten opnieuw van de Bretoense keuken.
De regen is gestopt dus maken we nog een mooie wandeling langs de kust. We maken het echter niet te laat want we willen de finale van de tour de France niet missen.
Daarna genieten we van kaas en brood en wonder boven wonder de zon is van de partij. We profiteren hier uiteraard van en maken nog een wandeling langs de kust van Trémazan. De uitzichten zijn niet te versmaden.
De ene helft van de familie geniet van een mooie dvd; de andere helft leest een boek.
Daarna is het tijd voor de nachtrust.
Een stralende zon staat aan de hemel. Rudy is al vroeg uit de veren en verrast ons met lekker vers stokbrood.
We rijden opnieuw langs de kust en houden algauw halt aan een mooi strand met een eilandje dat bij eb goed bereikbaar is.
Na de wandeling besluiten we terug naar het huisje te rijden voor de lunch en daarna is het strandtijd.
Een namiddagje zonnen moet ook kunnen. Toch blijkt dat we geen zonnekloppers van onze dochters gemaakt hebben want ze vragen of we morgen toch wel iets anders willen doen…
De zon is opnieuw van de partij.
We rijden tot over Brest en bezoeken de “pointe du Pen Hir” een machtig stukje natuur.
We zijn algauw een uur zoet moet het afstappen van de pointe en onze magen zijn alweer aan vulling toe. Een restaurantje in Camaret sur Mer brengt soelaas. Na de lunch wandelen we nog wat rond in Camaret en trekken daarna richting “cap des Espagnols” voor alweer een schitterend uitzicht.
Op de terugweg bezoeken we de restanten van een eeuwenoude abdij in Landévennec en dwalen rond in het verleden van de monniken.
Nog wat boodschappen onderweg en we kunnen terug naar ons huisje voor het avondeten.
James Bond brengt ontspanning voor Marlies en Rudy. Iris leest wat en ik – Myriam – besluit dat het hoogtijd is om aan het verslag te werken.
Alweer een mooie dag voorbij!
Het weer in Bretagne moet je nemen zoals het komt… De zon is van de partij maar doch niet ten volle.
De geplande wandeling langs de kust zal wellicht voor één van de volgende dagen zijn. Maar niet getreurd.
Woensdag is marktdag in Landunvez dus trekken we naar de haven van Argenton. De markt vindt plaats langs de kade. Naast plaatselijke nepmerk portefeuilles vinden we er gelukkig ook verse vis.
De keuze voor het middagmaal is dan ook vlug gemaakt. Een lekkere “dorade rose” gebakken in heerlijke echte boter. Mmm ik kan jullie verzekeren dat zoiets voortreffelijk smaakt.
Na de platte rust roept de koffie van Iris ons aan tafel en och wat kan er leuker zijn dan een spelletje mikado?
De zon wenkt ons echter naar buiten. We rijden richting “Aber Benoit” en “Aber W’acher” voor een wandeling vol verrassende uitzichten. We eindigen onze namiddag in de haven van “Aber W’achter” en rijden dan huiswaarts om er van het avondeten te genieten.
We sluiten de avond af met een film van Catherine Cookson voor Iris en Myriam en nog maar eens James Bond voor Rudy & Marlies…